Pubers, pubers, pubers!
May 24th, 2016 in Xyz by Najat

Waarom geef je me zoveel keus!?, mopperde mijn zoon. Net bij de Jamin geweest en hij wist het alweer te presteren om met een scheef gezicht naar zijn emmer ijs te kijken en mij daar de schuld van te geven. De portie ijs was te groot en toch niet helemaal naar zijn smaak, terwijl twee minuten eerder hij enthousiast van alles aan het kiezen was. Dit was een van de vele Twilight Zone momenten die nog gingen volgen.

De puberteit, zeg ik met een brede glimlach. Ik lach mezelf uit, want dit zat eraan te komen. Twee 13-jarige in huis, ik zal vast erom gevraagd hebben ooit, maar nu ben ik meer bezig met terug en vooruit schakelen en  eerlijk, ik weet het vaak niet meer! Alsof je probeert ballet te dansen met crocs aan terwijl je op eieren loopt die op het punt staan uit te komen!

Vroeger, was het veel beter?

Ik denk even terug aan mijn kindertijd waarin mijn vader tijdens een  dagje winkelen ons trakteerde op een turks brood, gedeeld door vier, want we waren met zijn vieren.. dat was de  traktatie voor die zaterdagmiddag en verder was het hopen dat ons moeder thuis zo snel mogelijk wat in elkaar kon gooien.

De hormonen gieren  door het huis en spelen mij parten. Wanneer is het bedtijd zodat ik snel in slaap kan vallen en even nergens aan hoef te denken? Want ook bedtijd is niet meer wat het was. Tijdens schooldagen zorg ik er wel echt voor dat ze er op tijd in liggen, maar vrijdagavond ben ik de eerste die naar boven loopt met slaap in de ogen.

 

Cursus Psychologie

Na jaren van opvoedingsspreekuren te hebben gehad weet ik het nog steeds niet zo precies. Wat ik wel weet is dat de eerste reactie meestal niet de juiste is. Het ongewenste gedrag gelijk de kop indrukken, liefst op boze toon zodat ik ook gelijk kan ontladen. Het haalt niks uit, vooral bij pubers niet. Negeren is het best, ja echt! Negeren en later het erover hebben en proberen jouw kind terug te laten kijken naar zichzelf. Cursus psychologie voor je aan kinderen begint is eigenlijk helemaal niet zo een slecht advies nu ik er zo over nadenk.

 

Stel je niet aan!

Nu kunnen we makkelijk zeggen dat de pubers van tegenwoordig zich niet moeten aanstellen. Ze hebben het zoveel makkelijker, ze krijgen zoveel meer. Hun levenskwaliteit is veel beter. Dat klopt allemaal wel, maar we moeten langzaam beseffen dat de kinderen van nu meer mentale ondersteuning nodig hebben dan ooit tevoren. Er moet met ze gepraat worden, lang en vaak. Je moet vaak benoemen waar ze in inzitten, ze waarschuwen dat er teleurstellingen komen en dat die er gewoon bij horen. Ze moeten weten wat ze kunnen doen wanneer ze zich down voelen en bij wie ze terecht kunnen en dat ze serieus genomen worden.

 

Ze zijn nu nog maar 13, wat betekent dat me nog heel wat te wachten staat. Genoeg schrijfmateriaal in ieder geval. Laat ik het voor nu positief benaderen! Lees ook: binding met je puberzoon

 

pubersBron foto

Laat een bericht achter

Je moet in loggen om te reageren.