Zou ik een Nederlands meisje voor mijn zoon willen?
February 27th, 2018 in Literature by Najat

Een aantal bruiloften verder hebben mijn kinderen inmiddels al goed door wat een bruiloft nodig heeft om een succes te zijn. Een goede stoel om te zitten en lekker en veel eten! Dat was een absolute must. Bruiloften waar het maar miniem was qua eten of een ijskoude zaal met een ongelijke vloer zijn gewoon not done!

 

Meisjes of jongens

Het is te vroeg nog om te denken aan de bruiloften van mijn kinderen, maar hier en daar komen de seintjes al binnen van wat er gaat komen in de toekomst. Mijn gedachten dwalen al gauw af naar wat voor meisje er in ons gezin gaat komen. Tijdens een van die afdwaalsessies wordt er op de deur geklopt door een groepje meisjes uit de beurt. Mijn zoon doet open en ze vragen of hij komt buiten spelen. Ik hoor hem iets zeggen, slaat vervolgens de deur dicht en loopt blazend de huiskamer binnen “Sinds wanneer speel ik met hun?!”. Ik zag natuurlijk wel wat er aan de hand was. Het kinderlijfje dat aan het veranderen is in een mooie, ranke puberlijf en zijn tint heeft ie al mee trekt ongewild wat aandacht. “Misschien vinden ze je wel leuk.”, merkte ik op. “Hoe bedoel je?” “Nou, het zijn een groepje meisjes die graag willen dat je met ze buiten komt spelen. Wat denk je zelf? Misschien vinden ze je wel “LEUKLEUK” terwijl mijn wenkbrauwen op en neer gaan. Nu heb ik al eens eerder gevraagd of ie op jongens valt, maar dat was niet het geval, hij was gewoon nog niet toe aan meisjes. Een pak van mijn hart als je het mij vraagt, er gaat al genoeg om in zijn leven dat ie daar niet ook nog eens tijd voor vrij moet maken. Hoe later, hoe liever. Wat zeg ik, een monnikenbestaan lijkt me helemaal niet zo een gek idee …

 

Twee geloven op een kussen..

Ik hou mezelf voor de gek natuurlijk. Vroeg of laat gaat het ervan komen en dan heb ik liever een meisje voor hem die zijn leven completeert en andersom waarbij hij haar motiveert het beste uit zichzelf te halen. Automatisch dacht ik dan ook aan welke afkomst ik het liefst zou hebben voor mijn kinderen. Ook het Nederlandse meisje passeerde de revue. Wanneer twee mensen uit verschillende culturen, achtergronden of geloven met elkaar trouwen, dan hebben ze er een uitdaging bij bovenop alle andere standaard uitdagingen die elk koppel te verduren krijgt. Mensen trouwen met elkaar vanwege de overeenkomsten die ze in elkaar zien en na verloop van tijd heb je meer energie nodig om alleen die overeenkomsten te zien en minder van de verschillen. Vroeger had ik een periode waarin ik per se wilde vallen op Nederlandse mannen om mijn ouders te stangen. Dit is me overigens niet gelukt, omdat ik geen lange donkere Nederlandse mannen kon vinden met gitzwart haar.

 

Zwakbegaafd

Maar voor mij kwam toch een extra reden om de hoek kijken waar ik me in eerste instantie niet van bewust was. Het groepje meisjes dat voor de deur stond zijn allemaal van de buurt. Echter, geen van die meisjes heeft ooit in de klas of op school bij mijn kinderen gezeten.  Ik heb bewust voor een zwarte school in de buurt gekozen vanwege de kleine klassen. De Nederlandse taal nam ik zelf voor mijn rekening en zorgde dat dit ook goed werd gesproken, binnen en buitenshuis. Vrienden van verschillende nationaliteiten hadden ze via hobby’s, de buurt of via gezamenlijke vrienden. Ik maakte me geen zorgen. De reden dat blanke kindjes onze school met mijn donkere kindjes vermeden was duidelijk. Een donker kind kan niet zo gauw mee met de les, spreekt de taal slechter, komen waarschijnlijk direct uit de jungle, hebben kannibalistische trekjes, enzovoorts, enzovoorts. Mijn kind is blijkbaar minderwaardig volgens de andere ouders uit de buurt. Wanneer is hij dan wel waardevol? Wanneer hij wel zijn succes bereikt heeft? Zijn zaakjes op orde heeft en goed trouwmateriaal is? Als alle stormen achter de rug zijn en hij zich ingevochten heeft?

 

Hoewel het overduidelijk was dat mijn getinte kind vermeden werd, had ik er nooit direct vanuit de witte gemeenschap wat over gehoord. Ik sloot me er prima van af en had alleen oog voor de ontwikkeling van mijn kind. Ik kan me echter wel een incident herinneren tijdens de zwemles waarbij de vader van een Nederlands kind tegen zijn vrouw klaagde dat zijn kind niet goed mee kon met de les, omdat er zoveel zwarte kindjes in de groep zaten. De vader dacht niet dat ikzelf buitenlands was en sprak openlijk. Ik ging er niet op in, maar probeerde te bedenken waarom hij vond dat mijn derde generatie kind zijn blanke kind zou tegenhouden in zijn ontwikkeling. Wat een macht moet mijn kind dan hebben zeg! Het is erg moeilijk om de schuld bij jezelf en je eigen kind te te zoeken en zelf wat meer werk erin te steken, maar het is uiteindelijk wel de beste aanpak.

 

Gezever

Dus, terugkomend op het groepje meisjes voor de deur. Zou ik een Nederlands meisje voor mijn kind willen? Tot ze ruim de volwassenheid hebben bereikt en misschien uiteindelijk toch wel voor elkaar gaan kiezen, vind ik dat mijn kind óók erg waardevol is. Een kind dat IN twee culturen leeft, twee talen spreekt en twee soorten humor kent. Hopelijk laten beiden het gezever van deze generatie ver achter zich en kunnen we ons meer gaan bekommeren om welke bloemen we voor de bruiloft gaan kiezen.

Photo by Sharon McCutcheon on Unsplash

Laat een bericht achter

Je moet in loggen om te reageren.