Schoonzussen, positief bekeken, negatief bekeken
January 10th, 2017 in Literature by Najat

Afgelopen weken waren hectisch! De bruiloft van mijn broer van A tot Z georganiseerd en dat was slopend voor mijn lijf en vooral mijn voeten. Het idee van mijn man om op familiebezoek te gaan erna heb ik stilzwijgend maar geaccepteerd. Dit tot zijn verbazing, want familiebezoek hoeft voor mij niet te lang te duren. Ik ben een einzelgänger en schoonfamilie lijkt dat ook maar aardig aan te willen stippen. Als ik er tussen zit in mijn vrije tijd, dan heb ik geen zin om elke opmerking met een samoerai zwaard doormidden te hakken. Het zal het cultuurverschil zijn om tegen je ‘vernederlandste’ schoonzus rechtuit in het gezicht op te merken dat ze dikker is geworden, dat ze anders omgaat met haar kinderen of man, dat ze anders kookt. Ja i get it, ik ben anders, anders dan jullie.. (thank god!) De eerste keren deed ik dat af als ‘wennen aan mij’, maar de zeventien jaar erna ervoer ik dat als ‘bijzonder irritant’. Maar goed, ik heb altijd geloofd dat ook slechte prikkels nodig zijn en dus heb ik het steeds meer geaccepteerd en vaker geëvalueerd. Food voor de mind..

 

En zo zat ik twee weken in een warm en ruim huis bij een van de vier schoonzussen. En ook al heb ik bovenstaande opmerking als negatief weggezet, het positieve aan hen is dat ze enorm gastvrij zijn. Soms té zelfs, zo vaak ‘nee’ moeten zeggen kan ook weer enorm vermoeiend zijn. En ja, ik kan ook een zeikwijf zijn, maar slechte prikkels met een dikke saus van heimwee overheen en je hebt me op de kast gejaagd van de bovenburen. Echter, dit keer liet ik het makkelijk aan me voorbij gaan. Drie-, vier-, of vijf gangen diners kwamen voorbij, ik at het allemaal op! Na de bruiloft en de leftovers ervan en daarna deze diners ben ik gewoonweg vergeten hoe je een aardappel eet. Voor de rest van de dag luierend op de bank, kijkend uit het raam en een koffie bestellend naar de franstalige E! kijken. Ik was zo uitgeput van de maand ervoor en dit was uiteindelijk precies wat ik nodig had! Gewoon warmte, eten en niksen!

 

Het einde van het jaar heeft me ook doen denken aan wat er was en wat ik nog wilde. Net als iedereen heb ik nog veel doelen open staan. Het zien van vrienden en familie die doelen bereiken die jij ook had willen bereiken, geeft je meer druk het zeker ook te willen. Jaloezie? Misschien wel, maar ik gun het iedereen van harte, punt is wel dat ik ook aan de beurt wil in het leven. Het leven dat een vriendin van mij heeft moeten laten begin dit nieuwe jaar. Enorm verdrietig, maar ook een wake up call en met name hoe ik haar de laatste weken heb gezien. Hoe ver de kanker ook was, ze stond op en sprak met een gebalde vuist en wilde er nog uithalen wat erin zat. Zo moest ik leven, dacht ik, als deze kankerpatiënt. Maar geen nieuwe of hernieuwde voornemens voor mij. Dat werkt niet. Ik ga me niet ongelukkig voelen om wat ik niet heb om vervolgens constant op zoek te zijn naar geluk en vergeten dat de weg ernaartoe wellicht net zo zaligmakend is. Elke dag is een nieuwe start, blij zijn dat je wakker wordt, dat je een ontbijt uit de keuken kan trekken en de warmte in je huis voelt. Heb je dan toch een doel, zorg dat je binnen het uur al een stap gemaakt hebt in die richting. Bel iemand, schrijf een mail, doe een aanvraag of wat dan ook. Laat balletjes rollen en manage ze tot hoever je kunt. Elke dag weer.

 

Ondertussen overlegden mijn schoonzussen in welke volgorde de hele familie werd uitgenodigd voor een etentje. Ik vond het allemaal best, ik stapte de auto in en zag wel waar we terecht kwamen. Omdat mijn schoonzussen bij elkaar in de buurt wonen, hebben zij ook invloed op elkaar op het gebied van het huishouden en dat intrigeert mij toch altijd. Het huishouden, schoonmaken om precies te zijn, is een van mijn ontbrekende talenten. Om ze te zien wedijveren wie de schoonste vloer heeft, de netste kasten en leegste gangen vind ik toch wel enigszins motiverend. Dit wil ik ook! Ik wil geen stofnesten zien achter mijn kast op de wirwar aan stekkerdozen of in de richel onderin mijn kastdeur omdat ie altijd openstaat met de complete kledingcollectie van de afgelopen jaren. De Primark is er niets bij vergeleken. Ik zakte daarom nog verder op de bank en beloofde mezelf mijn huis maar weer eens flink onder handen te nemen zodra ik weer thuis ben. En gezien de laatste tijd dat ik zo bezig was met de bruiloft was het huishouden er al helemaal bij ingeschoten. Dat ging een groot National Geographic Experience worden!

 

Mijn schoonzus had naarmate we daar langer bleven meer de tijd voor gesprekken met mij. Gezien de zware diners hadden we de lunches maar geschrapt. Ook merkte ze op dat ik geen kasten, gangen en badkamers inspecteerde op vuile hoeken en dat ze daarom op haar gemak kon zijn (ik had er ook geen ontdekt, eerlijk gezegd) en dat ik een ‘makkelijke gast’ was. Vond ik wel een complimentje, want ik heb graag dat mensen zich op hun gemak voelen bij mij. Ik besef goed dat een ander, net als ik, wel meer aan zijn hoofd kan hebben dan het vasthouden van een doekje.

 

Mijn schoonzussen lijken ook een bepaalde hiërarchie onderling te willen hebben terwijl zelfs mijn schoonmoeder zich altijd op de achtergrond heeft gehouden. Hiërarchie is overigens een grote allergie van me en komt dat even goed uit dat ik 600 km verderop woon. Niemand hoeft een ander te beïnvloeden tenzij positief. Eenmaal thuis heb ik gelijk werk gemaakt van mijn belofte en een flesje chloor op de vloer leeggegoten, geschrobd voor het leven en daarna de hele avond high van de chloorwalm voor me uitgestaard. Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Daarnaast zoveel mogelijk stoofschotels maken in deze winter en met een groot bord op de bank met een dekentje om mij heen genieten van de tijd die ik nog heb.

Bron foto

Laat een bericht achter

Je moet in loggen om te reageren.