Eerste hulp bij opvoeden, puber terug op de rails
December 9th, 2016 in Literature by Najat

De periode van de puberteit is eigenlijk niet alleen moeilijk voor het kind, maar ook voor de ouders. Zo sta ik er inmiddels in althans. Eerste tien jaar deed ik meer opvoeden door opleggen, straffen en belonen. Nu moet ik een steeds volwassene benadering bedenken om ze nog wel dichtbij mij te houden terwijl ik ze langzamerhand op de rails wil krijgen die “leven” en  “maatschappij” heten. Terwijl je de nieuwe aanpak bedenkt kom je er ook gauw achter dat je nog af en toe de vorige manier erbij moet pakken. Alhoewel, iemand naar de hoek sturen die op je kruin kan kijken weer geen gezicht is. Kinderen zijn slim genoeg om in jouw nieuwe benadering mazen te vinden om er tussenuit te glippen. Misschien irritant, maar eigenlijk ook doodnormaal en gelukkig maar! Opvoeden is een constant spel van vooruit en terugschakelen.

 

Opvoeding en communicatie

“Mam, ik weet dat Marokkanen hard praten, maar kunnen we ook eens wat zachter praten tegen elkaar?” Dit zei mijn kind laatst toen hij kwam klagen over zijn vader. Mijn man heeft nog vaker de neiging om gewoon te zeggen hoe het moet gaan en daarmee basta! Enerzijds is dat wel fijn, want hij geeft de grenzen goed aan en van tijd tot tijd kan ik zeggen: “Hoe denk je dat je vader daarover gaat denken?” (A mom needs a break too..) Anderzijds mag ik mijn man langzaamaan duidelijk maken dat ie met twee “beginnersvolwassenen” te maken heeft en zijn communicatie ook moet aanpassen. Wanneer je goed oplet merk je ook dat ze op precies dezelfde manier zullen praten met elkaar en met anderen. Te vaak hoorde ik mezelf praten wanneer zij samen in hun kamer spelen en de een de ander belerend toespreekt. Erg confronterend en tegelijkertijd een les hoe het de volgende keer beter kan.

 

Praten is het beste advies

Blijven inpraten op je kind is mijn beste advies. Op een gegeven moment zeggen ze wel iets terug. Soms nog veel minder dan je wilt, maar als ze terug praten weet je in ieder geval dat ze je gehoord hebben. Contact hebben en houden, daar gaat het om.

 

Puberteit in geuren

Vorig jaar kwam een van de jongens klagen dat zijn klasgenoot zo erg stonk en ook nog constant toenadering zocht bij hem. Mijn kind bleef hem ontwijken, maar blijkbaar zonder succes tot hij geïrriteerd over hem vertelde. Er was meer dan een gesprek voor nodig om mijn zoon te overtuigen zijn klasgenoot te vertellen dat hij last had van ongewenste lichaamsgeuren. De jongen puberde zelf natuurlijk ook en daarnaast fietst ie elke dag vanuit het platteland naar school toe. “Zeg het hem kalm en op een moment dat er geen andere kinderen bij zijn.” Nu een jaar later zijn ze goeie vrienden. Geweldig om het als moeder ‘juist’ te hebben en mijn kind weet hoe hij deo moet aanprijzen.

 

Tussentijdse rapportage

Nu ik terug kijk op 13 jaar opvoeding, kan ik zo opnoemen wat ik verkeerd deed en wat goed.

 

  • Van streng naar vrij

Mijn doel was altijd om in het begin van de opvoeding zo streng mogelijk te zijn en naarmate ze ouder worden, hen de mogelijkheid geven hun vrijheden de verdienen. Op die manier leggen ze de link tussen verantwoordelijkheid en vrijheid. Deze manier heeft voor mij goed gewerkt. Daarnaast is het ook erg moeilijk om van vrij naar streng te gaan naarmate ze ouder worden. Meer vrijheid geven is altijd leuker om te doen.

 

  • Veel praten

Meisjes praten eerder dan jongens en met een tweeling die het vertikte om te praten met iemand anders dan elkaar heb ik gepraat als brugman. Alles aangeduid en herhaald. Vermoeiend, erg vermoeiend, maar dit is een ding wat ik absoluut zeker opnieuw zou herhalen en er een schepje bovenop zou doen. Nu ze er wel behoefte aan hebben om met me te praten, kunnen ze goed aanduiden wat er scheelt.

 

  • Deskundigen

Ik heb aardig wat deskundigen gesproken en na een tijdje begint het gebrabbel op elkaar te lijken. Erg laf vind ik het om jonge moeders gelijk de schuld te geven wanneer bepaalde dingen niet lukken. We leggen teveel druk of we doen juist niet teveel. Constant de bal kaatsen en je met een kluitje het bos in sturen. Je bent als beginnend moeder zo onzeker en men doet daar alleen nog maar een schepje bovenop, terwijl de volgende generatie alles behalve gebaat is bij een onzekere moeder. Deskundigen moet je altijd kritisch beluisteren en je juist NIET en NOOIT laten aanpraten dat jij het niet goed doet. Je wilt als moeder het beste voor je kind en daar zoek je handvatten voor, zo is het en niet anders.

 

  • Minder krampachtig

Al bij al zou ik mijzelf 13 jaar geleden gezegd hebben minder krampachtig te doen. Doe wat in je kunnen ligt, accepteer je fouten en ga gewoon verder. Bewust met de opvoeding bezig zijn is al de grootste stap op zich. Er zijn meerdere manieren van opvoeden die uiteindelijk allemaal tot hetzelfde leiden. Je kind op de rails zetten naar een toekomst waarin hij zich kan bewegen als een volwaardig volwassene. Een waar de maatschappij en hijzelf wat aan heeft en gelukkig van wordt.

microphone-1209816_1280

bron foto

 

Laat een bericht achter

Je moet in loggen om te reageren.