Quarterlife crisis; Ik geef graag advies, maar soms weet ik het zelf niet meer!
September 4th, 2017 in Health & Beauty, Literature by Najat

Wat was het stil de afgelopen maanden, bijna 1 jaar, op mijn blog. Niet zonder reden, want ik weet het gewoon even niet meer! Ik geef graag advies aan anderen en vaak heeft men er wat aan. Mijn ietwat zwart/witte benadering kan het contrast goed laten zien waardoor een ander beter voor zichzelf kan beslissen wat het volgende is om te doen. In mijn eigen geval ben ik echt even radeloos, welke kant moet ik nu op? Is het het halflege nestsyndroom? De tweeling zit nu op het voortgezet onderwijs en heeft me een stuk minder nodig bij de verzorging dan tijdens de basisschool. Zolang er maar genoeg boterhammen in huis zijn voor als ze weer thuiskomen, is hun enigste vereiste. De ouderraad is hiermee ook weggevallen en hou automatisch tijd over. Het zorgenkindje dat ik had is langzamerhand ook aan het uitgroeien tot een volwassen individu. De eindeloze tripjes naar Rotterdam voor zijn immunotherapie zijn voorbij en dat is wel iets waar ik erg blij over ben. Maar wat is het dan wel en hoe ga ik ermee om? Ik heb een aantal punten op rij gezet en wie weet kom ik er langzamerhand achter. Zie jij het wat ik moet doen? Laat het me dan gerust even weten!

 

Quarter life crisis

Mijn man is 50 en heeft zijn midlife crisis goed te pakken en drukt deze uit in eindeloze push ups en sit ups gedurende de dag, verspreid over het hele huis. Zijn gedrag deed me dus serieus afvragen of ik last had van het quarter life crisis. Ik ben 10 jaar jonger en het Quarterlife crisis is voor tussen de 20 en 30 jaar. Doe daar dus nog de 12 jaar af waarin ik steeds ouder word, maar me niet ouder voel en het feit dat ik de afgelopen 10 jaar geen tijd had voor dit soort gevoelens en ze waarschijnlijk zijn opgeschoven naar dit moment. Geen doel voor ogen, nutteloos gevoel, radeloos, inspiratieloos, allemaal hokjes die ik aangevinkt heb. Het is een fase en hoop dat dat bij mij dus ook zo is, een fase die voorbij gaat. Echter, zo paniekerig als ik soms kan zijn, wat heb ik voor mezelf klaar staan wanneer deze fase voorbij is?

 

Teleurstellingen verwerken

Ik heb een aantal teleurstellingen moeten verwerken, misschien heeft dat ermee te maken. Ik ben erg op mezelf, maar besloot om toch meer onder de mensen te komen als een soort van “growing up” en niet teveel toe te geven aan mijn gevoel. Het betekent dat je je kwetsbaar opstelt en hoe de teleurstelling er ook uitziet die een ander je kan aandoen, je hebt er net zo hard aan deelgenomen. Althans, zo vind ik dat voor mij gelden. Door me kwetsbaar op te stellen werd ik ook gekwetst! Goede bedoelingen worden niet altijd zo ontvangen, leer daarom te slapen met één oog open! En eerlijk, liever vermijd ik dit.

 

Nieuwe doelstellingen

De enige reden waarom ik nooit eerder zo lang van dit gevoel last heb gehad is omdat ik altijd sprong van de ene uitdaging naar de andere. Nu heb ik dus even het idee dat er niks meer is en ik maar moet wachten op de dood (erg gothic, i know..) Het gebrek aan nieuwe doelen, maar ook de voorzichtigheid om me niet meer overal hals over kop in te gooien zorgt denk ik ook voor een iets langere tussenpozen. Hier loop ik dus als eerste al vast. Maar, wat moet ik dan? Ik weet wat ik nodig heb, om er te komen moet ik risico’s nemen, liefst niet teveel want ik moet nog genezen van de vorige teleurstellingen. Nou, daar zit ik dan, in de volgende bocht van de vicieuze cirkel!

 

Tot nu toe en verder

Eind 2016 heb ik me nog volop kunnen storten op de bruiloft van mijn broer en we hebben deze succesvol mogen afronden. Daarna had ik een kleine vakantie bij familie die ik doorbracht op de bank bij de centrale verwarming. Toen had ik me ingeschreven voor een schrijfcursus en daar merkte ik al dat het me erg veel moeite kostte om er wat aan te doen ondanks dat ik het zo graag wilde. Ondertussen had ik nog een vrijwilligersprojectje opgezet en afgerond en van ver zag ik de wanhoop al aandobberen. Ik wist dat het breaking point eraan kwam. Het moment waarop je het echt niet meer weet. Dat gevoel heb ik tot na de vakantie weten te tillen en in het buitenland wanneer je nog succesvollere mensen bij elkaar ziet, wordt je eigenlijk alleen maar nog verder aangespoord om iets te doen met je leven! “Doe iets!!”, siste ik mezelf toe. Maar wat dan?

 

Plan van aanpak

Mijn plan van aanpak op dit moment luidt:

  • Zoveel mogelijk erover lezen. Weten dat een ander ook hetzelfde ervaart, vermindert de stress erom.
  • Eraan toegeven, zo nu en dan. Me ongelukkig voelen, uithuilen, vol vreten of Netflixen, gewoon even doen!
  • Kleine initiatieven tonen. Tweemaal per week iemand bellen, netwerk warm houden. Je weet maar nooit wanneer het Eureka moment komt.
  • Creativiteit ontwikkelen. Vaker tekenen, schilderen, kleuren of iets dergelijks. Door met je handen iets anders te doen, komen je hersenen vaak langs denkroutes die we zijn vergeten. Dit werkt bij mij althans.

Ik laat jullie vast nog wel weten hoe het met me gaat 😉

cuarter life crisis

Photo by Caique Silva on Unsplash

Laat een bericht achter

Je moet in loggen om te reageren.