Het gesprek met mijn kind van buitenlandse afkomst
January 31st, 2017 in Health & Beauty by Najat

 

De jongens zijn bijna 14 en ik zie ze langzaamaan veranderen in jonge mannen. Ik besef ook dat DNA een heel eng component is, want wat kunnen ze opeens toch op hun vader lijken zeg! Al die tijd blijkt mijn baarmoeder niets anders te zijn geweest dan een kopieerapparaat.. Tijdens de bruiloft van mijn broer heb ik ze voor het eerst in pak gekregen. Met moeite kreeg ik ze mee naar de C&A en hebben we gepast. Het zijn twee verschillende jongens, maar die gelijkenis met hun vader is gewoon griezelig ( maar gelukkig is die gelijkenis er wel, anders had ik het een en ander uit te leggen..) De lange benen, de schouders, de zelfvoldane blik in de spiegel, precies!

 

Ze lijken natuurlijk ook wat op mij. Toen ik laatst merkte dat een van de twee constant stukjes schreef en dit overal in huis liet rondslingeren, maakte me dat toch een beetje trots. En hoe graag we willen dat ze op ons lijken, we willen ook dat ze het beter doen, verder schoppen. De druk die ik vroeger voelde wanneer mijn vader maar niet begreep waarom ik die brieven van de instanties maar niet begreep, terwijl ik 10 was en al 5 jaar naar school ging èlke dag, voel ik nog steeds. En maar goed ook, want dìe druk wil ik niet uitvoeren op mijn kinderen. Je wilt je kinderen prikkelen dat ze uiteindelijk zelf tot de juiste conclusies komen en van daaruit handelen. Dat ze hun zintuigen zelf gebruiken, kijken en voelen hoe een ander het doet en leren van andermans beslissingen. Liftend op de vergaarde kennis van de afgelopen eeuwen om uiteindelijk te evolueren tot een mens van de toekomst. Misschien, in een parallelle wereld hier ver vandaan.

 

Een goed gesprek

Maar geregeld heb ik dan toch wat “serieuzere” gesprekken met ze. Over hun toekomst, ons verleden en alles daaromheen. Met de actualiteiten in mijn hoofd wil ik ze langzamerhand voorbereiden op een hele andere wereld dan waarin wij nu leven. Wanneer ze het over hun dromen hebben, welke auto ze willen en in welk land ze willen wonen, voel ik mij soms inslecht als ik ze een beetje wil doen relativeren dat het leven uiteindelijk haar eigen gang gaat en je op een totaal andere plek terecht kunt komen dan waar je begonnen bent of waar je wilt belanden. Opvoeden is knap lastig en het wordt er niet makkelijker op! Waar ik al eerder zei dat vroeger kinderen meer behoefte hadden aan een extra boterham op hun bord of een warm shirt onder hun kleren, hebben de kinderen nu hele andere behoeftes. De behoeftes zijn van mentale aard. Hun geest moet een extra boterham en warm shirt krijgen om de “winter” van deze tijd door te komen.

 

Hoogtepunt

We weten met zijn allen niet wat het hoogtepunt is van wereldlijke ellende. Is dat nu of was dat tien jaar geleden? Na de vorige wereldoorlog wilde men het zeker weten anders doen en men heeft het ook anders aangepakt, effectiever dit keer, psychologischer als je het mij vraagt. Ik heb altijd hard gewerkt om de kinderen te kunnen geven wat ze nodig hebben en ik denk dat dat voor elke ouder geldt. Teleurstellend is om te ontdekken dat we ze meer bagage moeten meegeven om elke teleurstelling aan te kunnen, want zoals het er nu naar uitziet gaat die ook komen. De wereld verandert enorm en heel snel. De mens kan niet tegen verandering en verzet zich ertegen. De tijd terug draaien kan niet en je afkeren van de verandering heb je alleen jezelf mee en maakt je boos en bitter. Twee miljoen boze en verbitterde mensen hebben weer een ander effect, een negatieve. Je hoopt dat het goed gaat, maar elke keer als het fout gaat is een keer te veel.

 

Doemdenken

Nu ben ik haast doemdenker van beroep en zie op elke kast wel een voorwerp dat door een onverklaarbare trilling op het hoofd van mijn kinderen terecht komt. Elke keer als ze buiten zijn, hebben ze in mijn hoofd alle psychopaten al ontmoet zonder dat ze daar erg in hebben en wanneer ze teveel op hun telefoon kijken met oordopjes in en boos worden als ik ze roep.. Die boemannen zijn erg effectief, ik zeg het je, en ze zitten vast ook online tegenwoordig, want onder hun bedden kunnen ze niet komen, want daar liggen mijn bewaarbakken!

 

De levenslessen die ik probeer mee te geven

We moeten alle zeilen bijzetten, step up our game, mouwen opstropen, broeken opstropen en nog vroeger wakker worden! Tegenwind doet je immer harder trappen. Daarom hou ik voorlopig het hoofd koel, voor mijzelf en mijn kinderen. Tussen de paniekmomenten in weet ik mezelf te kalmeren met de volgende gedachtes:

 

  • Geniet nu

Het is goed om vooruit te denken en hoe je op de toekomst wilt inspelen, maar vergeet niet te genieten van het NU. Daar is het leven voor gemaakt, om te genieten. Wat het leven je ook geeft, pak het met beide handen aan.

 

  • Denk aan later

Noem het je mediteermoment, maar denken aan later is evengoed cruciaal. In geval van nood, in geval van vreugde, wat ga je doen? Denk aan je diepste dieptepunt en hoe je daaruit kwam.

 

  • Accepteer alles

Net zoals je meevallers niet hebt verdiend en gewoon krijgt, zo kun je ook tegenvallers krijgen die je niet hebt verdiend. Accepteer het, het is jouw beurt nu. Je hebt je vreugde gehad, je zit nu in de put en hoe kom je daaruit?

 

  • Geef alles

Je leeft maar 1 keer, dit is geen generale repetitie. Doe daarom alles wat je kunt, geef je mening, maar behoud je klasse. Blijf in contact, maar hou je afstand. Spreek, maar zeg niet teveel.

 

  • Wijze man zonder kleerscheuren

Bestaat niet! De geschiedenis heeft ons geleerd dat zoveel mensen het leven lieten voor simpele uitvindingen of ontdekkingen. Leren, ontwikkelen en vooruitkomen gaat niet zonder pijn helaas. Het hoort erbij.

 

Arme kinders

Mijn kinderen hebben al genoeg te verduren met mij, ik besef dit goed en zij geven dat ook meer aan. “Rustig maar, mama, komt allemaal goed! Maak je niet zo druk.” Alsof ik mijn man hoor, damn you DNA!

 

Bron foto

 

Laat een bericht achter

Je moet in loggen om te reageren.